Hari itu,kteorg jln bersama....
rasa Best bila bjalan sambil bgurau...
Tapi...., lagi Best bila dia kasi hadiah tu...
Tu lah hadiah yg paling aku x boleh lupa.....
Senyuman manisnya,selalu mngiringi tiap langkah ku,...
Dia penah ckp....
'Esok2,bila saya dh x boleh bjalan,sy nak awk iringi saya..."
'Masa tu saya dah x boleh nk pnggil awk mcm slalu...awk yg kena datang..."
'Masa tu gak saya nak awk pula yg bg saya hadiah....saya nk tgk senyuman awk...& dgr kn doa dr awk.....
'saya nk dgr awk ngaji....awk baca kn utk saya ek...sbab saya dh x boleh baca sndiri...."
Waktu ayat2 tu kuar dr mulut faiez....
aku x sgka pn suma tu akn jd knyataan...
Dia ckp lagi....
Bila ada org letak papn bawah say,awk jangan nangis....
awk jgn cari saya Sbab saya dh x boleh tgk awak lagi...
x boleh jalan ngan awk lagi....
janji jgn nangis....
Ayt ni ayt trakhir yg kluar dr mulutnya sblm mnghembuskn nafas...
aku btl2 x sgka...dia pgi dgn cpt....
aku ingtkn dia bole trus bsama ngn aku utk jgka masa yg lama....
BUKTI TERBAIK CINTA ADALAH KEPERCAYAAN!!!
Aku blajar ni dari dia,,,,...
memang btl,kalo xda kpcayaan,sbuah hubgn tu xkan kemana...
sebaliknya akn trus d situ....
No comments:
Post a Comment